Oefening baart kunst. Zo ook bij het korfvlechten. Want wat had ik nu gedacht? Dat we dat eitje (of korfje in dit geval) even zouden wassen? Dat was iets te positief gedacht.
Gelukkig bestaan er nog goede zielen met raad en daad. Op het bekende online videokanaal staan een aantal pareltjes. Ook in een aantal boeken staat wat kwalitatieve (bijna verloren) kennis. Maar de ontmoetingen of mailverkeer met andere korfvlechters brachten het meeste bij. Hun ervaring was en is van goudwaarde. En dus spitste ik de oren en spiekte met de ogen.
Het zijn vaak kleine zaken waar ik tegenaan loop bij het maken van de korf. Al zijn ze essentieel om een geslaagde korf te vlechten. Over hoe de korfvlechtpriem gebruiken. Waar je die laat als je geen gaatjes priemt. Hoe je omgaat met de rotan- of wilgenband. Hoe lang die het beste is om vlot te werken. Hoe je een nieuwe band aanzet. Of je meer dan één lus vlecht tegelijkertijd. Wanneer je stro bijsteekt om de dikte van de stro-ring aan te houden. Hoe je een vliegingang sterk genoeg maakt. Kortom, 1000 vragen verborgen in een ogenschijnlijk simpele ambacht.
Ik leerde dus in sneltempo en absorbeerde de afgelopen maanden kennis over gevlochten korven. En natuurlijk ging ik zelf aan de slag. Ik zocht kwalitatief stro en ontdekte waar ik – niet ver van de kachel – soms een troep van stro kan maken. Soms ging het vlot en was ik fier. Soms liep het voor geen meter en wilde ik het liefst de stro klunzigheid ver weg katapulteren. Aan een gevlochten korf zie je ook de gemoedstoestand van de vlechter. Kleine dingen verraden spanning, frustratie of eerder een vredige zentoestand bij de korfvlechter. Opnieuw een bewijs dat lichaam en geest verbonden zijn.
Dat volhouden loont, is te zien aan de laatste korf. Die heeft stilaan de juiste vorm. Geen strohoedje meer maar een voldoende ruime stevige korf. Weer net iets beter dan de vorige. Dat de steken er soms nog wat chaotisch uitzien trek ik me niet aan. De #bijen zijn immers niet zo kieskeurig. De korf zal vast en zeker haar doel vervullen en heeft de typische Lüneburger vorm waar ik zo verliefd op ben.
We zitten dus op schema. En het moment waarop ik genoeg korven klaar moet hebben om in te wrijven met die unieke lente koeienmest komt in sneltempo dichterbij. Niet talmen dus en “Bluv’n Goan”! Het is zaak om onze gedachten en focus zuiver te houden. Het universum doet de rest. Allez en route pour les abeilles
