Vandaag straalde Laura, onze zon, opnieuw uitvoerig. Ondanks een beetje wind steeg de temperatuur makkelijk naar 16 graden. Een ideaal moment voor een uitvoerige inspectie van onze #bijen. Zo krijgen we inzicht in hun hoeveelheid voedsel, stuifmeel en broedramen. De wasbouw bovenaan de raten vertelt ons verder of de bijen extra ruimte nodig hebben. Dankzij die extra ruimte blijft een volk vlot groeien. Het kan ook voldoende voeding en stuifmeel opslaan voor de jonge larven. Een nieuwe waswafel zorgt verder voor voldoende werk en wat raatvernieuwing.
Alleen … dit is de huidige manier van imkeren. Zo doe en deed ik het ook jarenlang. Maar ik leerde dat er op die manier veel warmte verloren gaat. Dat de bijen – ondanks de goede bedoelingen van de imker – erg verstoord worden. In een kast moet de imker de raampjes oplichten om de toestand van voedsel, stuifmeel en broed te kunnen inspecteren. Geen blaam dus naar mijn mede-imkers. Ook voor mij blijft dit erg confronterend. Maar ik blijf mezelf afvragen en uitdagen of dit wel de juiste manier is.
Terug dus naar ons plan. De #korfimkerij. Waar de #bijen in een korf van stro hun raten vastmaken aan de bovenkant van de korf. En waar de raten door de bijen rond de spijlen van hout worden gebouwd. Verstoring langs boven kan niet. De imker kan de bijen en de vasthangende raten langs onder enkel oppervlakkig bekijken. Andere elementen spelen dus een belangrijke rol om een volk te inspecteren.
We gebruiken daarvoor meer onze zintuigen. We observeren vooral het vlieggedrag van de #bijen, de vorm en bezetting van de raten. We voelen het gewicht van een korf. En we luisteren naar het geluid dat de imme maakt als de imker even zacht op de korf tikt. Ook de geur van een volk wijst soms op uitdagingen. Deze elementen leren de imker iets over de gezondheid van een volk, de voedselvoorraad, het broed en de hoeveelheid bijen.
Er is trouwens geen juist of fout in de verschillende manier van imkeren. Ik weet echt hoe graag imkers hun bijenvolken zien. Maar voor mij is er maar één weg vooruit en die is anders. Dichterbij en met de natuur. Minder verstoring en meer op gevoel. Zintuigen op scherp en oog voor volken en omgeving. Het is aanpassen en ook meer loslaten. Stiekem hoop ik dat de #bijen dit wel appreciëren. Niet twijfelen dus. We blijven op koers. En wat ik leer vertel ik jullie zeker, op de blog of bij een volgende ontmoeting.
